به گزارش روابط عمومی هیأت پزشکی ورزشی استان تهران، آمادگی جسمانی تنها عامل مؤثر در بازگشت موفق به فعالیت‌های ورزشی نیست؛ ترس از افت عملکرد، نگرانی از آسیب‌دیدگی مجدد و کاهش اعتمادبه‌نفس نیز می‌توانند این مسیر را برای ورزشکار دشوار کنند.

برای بازگشت ایمن، توصیه می‌شود تمرین‌ها با شدت پایین آغاز شوند و حجم و شدت فعالیت به‌تدریج افزایش یابد. ورزشکاران باید به نشانه‌های جسمی و روانی خود توجه کنند و برای رسیدن سریع به سطح عملکرد گذشته، فشار بیش از اندازه‌ای به بدن وارد نکنند.

برنامه بازگشت به ورزش باید براساس شرایط فردی، نوع و مدت توقف، وضعیت آمادگی بدنی و سابقه آسیب‌دیدگی تنظیم شود. همراهی پزشک، فیزیوتراپیست، مربی و سایر اعضای تیم تخصصی نیز می‌تواند به کاهش احتمال آسیب مجدد و بازگشتی مطمئن‌تر کمک کند.

نباید فراموش کرد که نداشتن درد، به‌تنهایی نشانه آمادگی کامل نیست؛ ورزشکار زمانی آماده بازگشت به تمرین و مسابقه است که از نظر جسمانی و روانی نیز شرایط لازم را به دست آورده باشد.